Carel

Het is al een paar weken geleden gebeurd, ik kon er alleen nog niet toe komen om het op te schrijven. Op een avond haalde ik de krant uit de bus en op dat moment passeerde Lars Hij is ook een bewoner van Scorlewald, evenals Carel. Moeizaam, alsof hij de woorden uit de lucht moest happen, met gestrekte hals en zijn ogen omhoog gericht, hoorde ik hem zeggen: 'Carel.... is.... over..... leden.' Ik schrok en in de hoop dat het iemand anders betrof vroeg ik hoe oud Carel was geworden. 'In de zeventig', zei Lars. Opluchting, het was Carel met de spiegeltjes fiets niet! O, als ik hem morgen zie dan gaan we dat vieren, dacht ik. Maar... hij was het wél en hij is maar 48 jaar geworden. Ik mocht afscheid van hem komen nemen op zijn eigen kamer. Het leek wel of er een glimlach om zijn mond lag. En op het witte doek dat zijn lange lichaam bedekte lagen talloze piepkleine boeketjes in allerlei kleuren. Zo vaak vertelde hij mij dat hij ging verhuizen, het leek er niet van te komen. Nu was het dan toch eindelijk zover. Voor hem het allerbeste, maar wat zullen wij hem gaan missen, die vriendelijke grijze krullenbol.