De rode kluif

Een bedroefde stem klinkt aan de telefoon: "Onze Rakker is vannacht overleden". Rakker was het hondje van onze buren, hij was negen jaar en opeens erg ziek geworden. 

Een paar dagen later bel ik ze of zij weer een hond zouden willen hebben. Ze zijn n.l. allebei al aardig 'op leeftijd'. Van harte klinkt er: 'Já, we kunnen helemaal niet zonder hond en Dirk moet z'n loopje houden!' 

Wij gaan aan de slag, zoeken op internet, bezoeken asiels en na veel omzwervingen, die ruim een week in beslag nemen,
vinden we Sydney, een kruising Stabij/Wetterhoun. 

Een vrolijke krullenbol die al vijf maanden in IJmuiden in het asiel zat. Hij is ook negen jaar net als Rakker, maar kerngezond en levendig. Op het moment dat Ciel - de buurvrouw - wil afrekenen aan de balie, ontdekt de medewerkster van het asiel dat Sydny niet is ingeënt, dus hij mag nog niet mee naar huis. 

Ciel gaat breeduit staan en zegt kordaat:'Ik ga hier niet weg zonder hond." Na veel wikken en wegen wordt er besloten dat wij in Beverwijk langs de dierenarts kunnen gaan voor de prik. Hoera, de buit is binnen en in gutsende regen vertrekken we met Sydney. 

Hij springt onze honden bench in alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, draait zich om en staat geïnteresseerd door de tralies te kijken. Ciel zit naast hem en vertelt hem alvast gezellige verhaaltjes. 

Het regent nog aldoor pijpenstelen als we bij de dierenarts aankomen, gelukkig is zij zo aardig om onder een grote paraplu Sydney bij de auto de injectie toe te dienen. Klaar! Nu is Sydney helemaal van Dirk en Ciel. 

Op het moment dat we de Teugelaan oprijden begint Sydney te piepen, net als onze honden als ze bijna thuis zijn... Hoe weet hij dit nou? De ontmoeting met Dirk, zijn nieuwe baas, verloopt stormachtig. Alles lijkt wel één groot feest! Het lijkt niet alleen zo, het is liefde op het eerste gezicht en... van beide kanten. Sydney is dol op zijn beide nieuwe baasjes en zij op hem: "Oooh, hij is zo'n lieve schat! ". 

Hij gaat meteen de eerste nacht naar boven en kiest voor een plaatsje onder hun bed. Zo kan hij ze goed in de gaten houden. 

Intussen zijn we een paar weken verder. 

Ciel heeft een kluif gekocht van rood plastic, maar die keurt hij met geen blik waardig. Die kluif is, behalve rood van kleur, voorzien van een piepje. Niks aan te doen, Sydney wil die kluif - zelfs op vriendelijk verzoek of spelenderwijs - echt niet in zijn bek nemen. 

Maar dan, op een mooie dag, gaat Ciel met haar scootmobiel rondtoeren helemaal naar Groet en in de duinen bij Schoorl. Na uren komt zij thuis en Sydney is helemaal door het dolle. Hij heeft Ciel overal gezocht, in bed, in de tuin en in de schuur. Hij danst, hij draait rondjes om z'n as, springt in de lucht van blijdschap, Ciel is weer thuis! 

Opeens rent hij naar binnen en Dirk en Ciel kijken hem verbaasd na... het blijft even stil en dan zien zij Sydney weer naar buiten komen met in z'n bek de rode kluif. Die gooit hij in de lucht, pakt hem weer op en danst en draait in het rond met de kluif tussen z'n tanden geklemd. Het wordt een circusnummer gelijk, Dirk en Ciel hebben tranen over hun wangen van het lachen. En later ook van ontroering, want Sydney smijt de kluif op Ciel haar schoot en dan zegt ze: " Ja, nu weet ik het helemaal zeker, hij is onze hond!".