Waarnemingen

Miloetje-poes

2011-12-31T18:05:00.003+01:00

Janneke, mijn jongste schoondochter belt op:

"Och...... zo vreselijk zielig. Ik was daarstraks in de keuken bezig en de vaatwasser ingeruimd. Toen ik klaar was zag ik Miloetje op een roze doekje zitten op het aanrecht.
Ze maakte een akelig geluidje. Ik vroeg:' Heb je een zeer pootje?'
Ik pakte haar pootje voorzichtig vast. Ze beet me in m'n hand. Het pootje was in orde.
Daarna bekeek ik haar andere pootje en ze miauwde alweer zo zielig. Is er dan misschien iets aan haar buikje?
Zachtjes tilde ik haar op en ze riep: Aaaauw....! Ze beet opnieuw in mijn hand.
Wat bleek er dan wel aan de hand te zijn?
Haar staart zat tussen de deur van de vaatwasser geklemd. Oooh - vreselijk."

Miloetje werd snel bevrijd, haar staart gemasseerd en... meteen hoorde Janneke haar - Prrrr-prrrrr-prrrrrr -prrrrr - harder spinnen kon zij echt niet.

Kraambezoek

2011-10-21T14:11:00.000+02:00

De Postduif/Speelderkens tweeling is uitgegroeid tot een aangepast en braaf stelletje met gladde kopjes. Ze piekeren er niet over om weg te vliegen. Hun moeder ook niet.
Nog steeds verliefd op de doffer, die roekoe -kwak kwak- blijft roepen. Voor mensenoren niet lollig maar Postduifdame kan er geen genoeg van krijgen.
En ja hoor... er zitten weer twee roze puddinkjes met overdreven grote snavels in het nest. Pa heeft het er druk mee om ze te voeden en warm te houden en Moe bromt als je op kraambezoek komt.

Postduif

2011-09-11T18:48:00.001+02:00

In deze zomer kwam er opeens een postduif uitrusten bij de Speelderkens. Dit zijn onze luie en honkvaste duiven die voorzien zijn van een alleraardigst kuifje op hun achterhoofd. Ze vliegen geen meter verder dan de kapberg en het dak van ons huis.
Postduif had honger en was erg moe, hij ging niet verder op reis.

Na enkele weken zagen we dat het een duivin betrof, want ze werd verliefd op een Speelderkensdoffer. Ze gingen elkaar het hof maken, troetelden dat het een lieve lust was en de gevolgen bleven niet uit...
Er werden twee eitjes gelegd en om beurten hield het tweetal hun eitjes warm. Postduivin bromde met een diep keelgeluid wanneer er werd gevoerd. Het was duidelijk, afblijven van onze eieren.
Intussen zijn er twee prachtige duifjes uitgebroed, allebei met een glad hoofdje. Ze zien eruit als echte postduiven. Wat nu, moeten we ze loslaten? Wie het weet mag het zeggen.

Aagtdorp, 10 augustus 2011

2011-08-21T19:37:00.005+02:00

We laten de honden uit in de Oude Hof en op de terugweg halen we een paar boodschappen bij AH. En - o ja- ook nog even snel naar de bieb. Het miezert, Karel en Saar vinden er niets aan in het bos, ze houden niet van regen, dus we keren halverwege om. We zijn klaar voor vandaag, lekker naar huis toe. Al met al zijn we uit en thuis vanaf 17,15 tot 18.15. De beide hekken staan open.
Goos stopt bij de brievenbus zodat ik de krant kan pakken en het eerste hek sluiten. Hij rijdt door naar de schuur en ik loop naar achter, sluit het tweede hek en schrik een beetje van het feit dat de kamerdeur open is.
- Jeetje, dát is slordig, die zat dus niet op slot en kon open waaien... - Ik kijk beter de kamer in en zie de kastdeuren open staan, de inhoud van de kasten op de vloer, de kelderdeur open en daar brandt licht. De tafel waar mijn computer stond is leeg.. De deur was niet open gewaaid, maar via gekraakt raam geopend.

Op trage strammige benen loop ik naar Goos, die juist de auto uitstapt. Ik voel knerpende angst om Goos, kan hij zo'n klap verwerken...
Ik zeg:' Goos, wacht - niet naar binnen gaan - ik moet je wat zeggen.' Ik omhels hem en zeg:' Goosje, dit is wat we hebben, ons lijf, we hebben elkaar en... er zijn geen slechte berichten over onze kinderen. Alleen... daar binnen is iets naars gebeurd.'
Goos weet meteen dat dit niet is bedoeld als een toespraak voor de grap. We grijpen elkaars handen, kijken elkaar aan, omhelzen elkaar.
Ik pak twee campingstoeltjes en we gaan tegenover elkaar zitten met de handen ineen.We bidden om hulp en kracht en... passen toe wat we leerden in de vriendenkring: we bidden ook voor de mensen die ons huis zijn binnengedrongen. Op het moment dat we dit doen, ontstaat er opeens ruimte in het middenrif en komt de ademhaling enigszins op orde.
We spreken af dat ik bij de overburen om hulp ga vragen, de politie waarschuwen en dat Goos niet naar binnen zal gaan in z'n eentje. Hij blijft zitten in de ingang van de schuur, half in het zachte regentje.
De buren raken bijna in paniek, er wordt gebeld met 112 en de politie is snel ter plekke.
We lopen door het huis en kijken naar de onbeschrijflijke bende. Alles is overhoop gehaald, de hele administratie ligt uitgespreid op de vloer, een looplamp brandt in de berging... Veel later weten we wat er allemaal meegenomen is. De politie is klaar, morgenochtend komt er iemand van de recherche voor een sporenonderzoek, we mogen zolang nergens aankomen.
Intussen is het donker geworden en er zit voor tijdelijk een plank voor het kapotte raam.
De honden zijn alert en wij proberen te gaan slapen in ons huis dat opeens niet veilig voelt.
We bidden opnieuw om rust en veiligheid.
Oh, een geluk dat we elkaar hebben...

Remy

2011-08-08T12:21:00.003+02:00

Vier kuikentjes laten zich zo uit de vleugels van moederkip vallen om te gaan eten van het geprakte ei.
Ooh jé... maar waar is Remy? Eén scheve vleugel bij de moeder verraadt haar, ze blijft er lekker onder zitten, want ze was vanochtend vroeg toch ook al zo geschrokken van het hevige onweer.

Buurvrouw belt enthousiast op, de moeder van Remy heeft een ander ei uitgebroed en voor dit kuiken is ze lief en zorgzaam. "Dus... zal ik Remy dan maar ophalen?"
We bekijken het geheel opnieuw, gezien het beschadigde kopje van Remy besluiten we om haar nog even bij de adoptiekip te laten.
Bij de controle - een uur later - zie ik Remy midden op het bord met ei en graantjes en ze pikt eindelijk links en rechts wat op.
Hoera, die gaat het redden.
Misschien kan ze morgen wel terug naar haar biologische moeder bij de Cochin soortgenoten.

Remy, het adoptiekuikentje

2011-08-07T19:29:00.000+02:00

Het tweede stel kuikens van de Oud Engelse vechtkrielen kwam eergisteren uit. Eentje had zolang werk om uit het ei te komen dat hij daarna meteen z'n kopje neerlegde toen hij het karwei had geklaard. Vier mooie kuikentjes bleven over.
Gisteravond belde onze buurvrouw. Ze was geschokt, haar Cochin krielkip had een kuiken uitgebroed, maar die onthoofde het prille diertje zowat. Het bloedde en de oogjes waren geloken. We durfden het niet bij ons moederkipje te zetten in deze deerlijke toestand. De warmtelamp werd tevoorschijn gehaald en daar bracht het kuiken de eerste nacht door. Vanochtend had het de oogjes open, het bloed opgedroogd op het schedeltje.
We hebben het voorzichtig onder de vleugels gestopt bij ons kleine vechtkrielmoedertje en ja hoor, dat werd geaccepteerd. De vier kuikens, een dag ouder dan hun adoptiezusje, eten geprakt ei en wat fijn graan. Zusje Remy steekt af en toe een snaveltje onder het warme verenpakket uit, maar duikt snel weer weg... We laten ze nu met rust en wachten af wat de dag van morgen brengt.

Een doorgeschoten konijn?

2011-07-29T20:47:00.000+02:00

Nee en ook geen bullterrier. We hebben hier te maken met een schaap uit Schotland, de Border Leicester. En het is er niet eentje, het zijn er tien en het is een zacht zingend feest in het bloemetjesland. Jullie horen er vast meer over, ik ga nog even naar ze kijken, ze zijn er nog maar net.

De asielzoeker

2011-07-13T11:02:00.001+02:00

Zijn vrouw was niet alleen zijn vrouw, maar ook zijn zus, zijn moeder, zijn tante, zijn oma, zijn beste vriendin, zijn kind. En zo iemand raak je niet aan, zo iemand kun je niet aanraken.
Ja, een kusje, een aai, een omhelzing, een stevige omhelzing zelfs. Dat alles kan, maar je kunt elkaar niet aanraken zoals een man zijn vrouw aanraakt. Op een dag kan dat niet meer omdat je elkaar te dicht bent genaderd, en vanaf dat moment is het uitgesloten.
Zo was het, maar hij kon het haar niet zeggen, hij kon het niet eens aan zichzelf toegeven.

Arnon Grunberg ( uit de asielzoeker)

Verhaaltje teruggevonden van 19 jaar geleden.

2011-06-16T19:37:00.002+02:00

Fanny, mijn kleindochtertje van vijf, logeert bij ons in haar eentje. Ze is schattig - ontspannen - speelt lang alleen - tekent - zingt en ze slaapt heerlijk.
Alleen vannacht werd ze wakker en riep: 'Móhó, ik kan niet slapen'. Ook na aai en kriebel - kriebel, zo om het kwartier: 'Móhó, ik kan niet slapen'. Ze kwam bij ons liggen, weer kriebelen op rugje en buik. Ik kreeg prikkeltjes in m'n hand en ik voelde een lichte trilling in haar lijfje zoals je dat ook kan voelen bij een oude radio als je je hand erop legt.
Dan zegt ze ineens: 'Ik droomde dat de wereld verdwaald was'. En een paar tellen later:' En de mensen ook!'
Ik heb haar niet durven vragen hoe dat voelde en wat ze daarna dacht, misschien kan dat later nog wel eens. Ze zal het vast niet vergeten.
Eindelijk viel ze in slaap, maar het is de hele dag te merken dat haar iets overkomen is. Ze verlangt ook erg naar haar Papa en Mama. Het komt goed uit dat ze juist vandaag weer naar huis gaat.
Ik heb haar vandaag nog gevraagd wat ze later worden wil. Na lang nadenken zegt ze: 'Ik word het áááállergemakkelijkste. Ik word oppas!

Troostbloemetjes

2011-06-09T17:00:00.002+02:00

Het weiland staat nu vol boterbloemen en lichtblauwe ragfijne bloemetjes, waarvan ik de naam niet ken.
En erboven groot en wijd de blauwe lucht bevolkt met witte schapenwolken. Hemelse groet van de heideschapen die hier het land hebben begraasd?
De herder heeft zaken gedaan en de veehandelaar staat klaar met zijn veewagen. Voor we het goed en wel beseffen zijn de 21 schapen ingeladen.
Dus ook de grote gevlekte.
En ook de bruine met haar lieve gezicht.
Over drie weken komt er een nieuwe kudde. Zij zijn jong, van dit jaar. Ik wil graag op ze passen, maar ik ga naar ze kijken als een kudde.
Immers... niet altijd zijn er troostende weidebloemen wanneer het tijd is voor vertrek.

Bij gebrek aan beter...

2011-05-31T14:10:00.001+02:00

Eens in de zoveel tijd wil onze Carolien - de geit - een bok op bezoek hebben. Haar staartje kwispelt dat het een lieve lust is. Minder plezierig is dat zij erg hard en klaaglijk protesteert dat er geen bok te bekennen is.
Vandaag lijkt Carolien er geen moeite mee te hebben, ze gaat opeens meewandelen in het weiland tijdens het uitlaten van Saar en Karel, de korthaarcollies. Ze maakt dolle sprongen, haar ogen schieten vonkjes licht alle kanten op en wat blijkt nu... ze probeert Karel te verleiden, terwijl ze Saar volkomen negeert.
Karel krijgt allemaal vraagtekentjes boven zijn brave hoofd en hij kijkt een andere kant uit. Hij lijkt verlegen met deze situatie, want als het hek er tussen zit dan gedragen Carolien en Karel zich alsof zij gezworen vijanden zijn. Hopelijk krijg ik een reactie op deze bijzondere hofmakerij.

Speelderkens 4

2011-05-06T12:41:00.000+02:00

Het geruzie onder de duiven is opgelost. Er zijn intussen twee families ontstaan, te weten rode en grijze Speelderkens. Ze gaan vriendelijk om met elkaar.Helaas is er onvrede bij mij ontstaan omdat er één grijze doffer is die behalve het normale roekoe-roekoe kans ziet om daar tussendoor 'kwak-kwak' te zeggen. Je hoort dus: roekoe - roekoe - kwak - kwak - roekoe...... etc.
Hopelijk weet iemand een methode om hem tot andere gedachten te brengen, alsjeblieft ophouden met kwak-kwak.

Allerzoetste april geluiden .

2011-04-23T12:03:00.000+02:00

Half april begon het, voorzichtig en zacht klonk het midden in de nacht: 'Puuut - puuut...' Het is de pad. Hij is er weer en weet mij blij wakker te maken. Nu is het bijna Pasen en zijn geluid is steviger geworden, nog altijd heel lief.
En overdag dat andere, het opeet geluidje van spreeuwen... een zacht geknepper.
Heerlijker kan haast niet.

Schapen drijven

2011-04-03T16:52:00.000+02:00

Oefenen met bordercollies om een kudde schapen te drijven was vanochtend een bezienswaardigheid in het weiland naast en achter ons huis. Met felle fluitjes en herhaalde commando's begeleid gingen de honden in sluipgang rond de kudde ooien. Het is een imponerend en in het begin ook ontroerend gezicht.
De één na de ander kwam aan de beurt om aan het werk te gaan met zijn hond. Honden werden niet moe, de mensen ook niet, maar na een paar uur drijfwerk leken de schapen wél moe...
Het is mensen - maar stellig geen schapenplezier.

1 April en toch echt waar.

2011-04-01T11:44:00.000+02:00

Vanochtend arriveerden 21 ooien van het ras Veluwse heideschapen in het weiland. Ada en Carolien, de geiten, staan verbaasd te kijken naar de wollige en langstaartige vreemdelingen, die in rap tempo de uithoeken van het land inspecteren. Ze grazen eventjes maar en rennen gezamenlijk weer verder alsof ze achterna gezeten worden. Het moet nog wennen.
Ik verheug me op het bijvoeren vanavond, zodat ze gaan beseffen dat ik niets kwaads in de zin heb.

De vos is langs geweest

2011-03-30T19:23:00.000+02:00

In de vroege ochtend de 27 ste maart 2011 lagen her en der de veren van onze oude bazige Bertha. Ze is 14 jaar geworden, de dikke Wyandotte kip. Ze regeerde over alle andere kippen die we hadden en die we nu hebben. De vos, misschien zelfs meerdere vossen namen ook onze Oud Engelse vechtkrielhaan voor hun rekening en twee hennetjes van hetzelfde ras. Alles schoon op! Dat is dan de troost voor deze gebeurtenis, de vossenmagen waren gevuld.
Bertha heeft in de afgelopen winter in een bejaardencentrum gezeten, apart van de anderen omdat zij niemand duldde bij de maaltijden. Een prachtig huis met puntdak had ze tot haar beschikking. Toch was ze heel blij om in dit voorjaar weer bij de andere kippen te mogen zijn. Meteen weer krengig en inhalig. We missen haar erg.

Vrolijk gezin

2010-08-15T19:42:00.001+02:00

Het kleine rode Speelderken - zo ragdun bebroed dat je haar als boekenlegger had kunnen gebruiken - heeft een mooie begrafenis gekregen. Haar ouders, niet ontmoedigd door deze tegenvaller, gingen om beurten op een ei broeden en... hoera, een nieuw duifje verscheen in het nest.
Pa en Moe vonden het zo fijn dat ze onmiddellijk twee nieuwe eitjes gingen bebroeden.
We wachten in spanning af wat er nu gaat gebeuren, want het nieuwe duifje is inmiddels groot, vol dons, mooi bevederd en dikker dan haar familieleden. Zij lijkt geen zin te hebben om oefeningen te gaan doen, vliegen b.v.
Ze zit nogal dom te kijken naar haar ijverige ouders en gelukkig zit haar krop propvol.Vandaag of morgen zal ze wel eens op de wieken gaan, bezorgd nagekeken door ons, nog onervaren duivenhouders.

Speelderkens 3

2010-05-20T13:56:00.004+02:00

Feest in het duivenhok? Er ligt twee lege eierschilletjes, op zijn minst is er één babyduifje...
We wachten in spanning af.
Na een paar dagen zien we het lege nest met een vogeltje zo plat als een vloeipapiertje. Een beetje dons en een snaveltje. dat is al wat er rest.
Het zal nog wel even duren eer ik blij wordt van onze duiven, die notabene Speelderkens heten.

Kip naar dierenarts

2010-05-06T21:57:00.003+02:00

Eén van de jonge Oud Engelse vechtkrieltjes kan haar eerste eitje niet kwijt. Ze is al uren aan het zwoegen, heeft haar leghok verlaten en zit buiten in het gras nutteloos te persen, waarbij een stukje van het witte eitje zichtbaar wordt.
Ik google: 'Kip kan ei niet kwijt.'
Spoed is geboden, kipje moet naar de dierenarts, anders blijft ze erin.
Beeldige blonde dierenarts grijpt kipje en maakt bewegingen met haar smalle handen alsof ze geld aan het tellen is. 'Vangt U het op?' vraagt ze en... daar rolt een veel te groot hard met bloed besmeurd ei in mijn hand.
Kipje zichtbaar opgelucht en ze krijgt nog een injectie om haar gezwollen cloaca te herstellen.

Lucas

2010-04-02T15:43:00.002+02:00

Hij rijdt op zijn driewieler over de laan in het schemerdonker, gehuld in oranje jas en op zijn hoofd prijkt een hoge hoed.
Eveneens oranje. Lucas praat nooit, hij woont op Scorlewald, een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking.
Ik laat mijn honden uit en hoor tot mijn grote verrassing de zachte stem van Lucas: "Mevrouw, de stand is 4-1 voor de Lage landen!"
Dan rijdt hij zwijgend door naar zijn bestemming.

Grauwe vliegenvanger

2010-04-02T15:42:00.000+02:00

Een zacht plofje tegen het openstaande raam. O - verdorie nog toe - daar ligt een kleine vogel op z'n kant op de stoep. Rob is er eerder bij dan ik. Ik zie hem hurken en voorzichtig pakt hij het vogeltje op. Daar ligt het in de kom van die grote mannenhanden:de grauwe vliegenvanger. Wat een ongelukkige naam voor zo'n mooi en fijnzinnig vogeltje. Deze pechvogel ademt als een bezetene. Zijn staart zit scheef en hij houdt zijn kopje opzij. Wat nu? We leggen hem in een grote pot met viooltjes en ik duw hem enigszins in model... Opeens maakt hij wat onhandige bewegingen en raakt met z'n kopje onder groen blad. We besluiten dat het beter is om naar binnen te gaan en hem rust te gunnen. Joehoe... na tien minuten is de vogel gevlogen.

Kastanje

2010-04-02T15:41:00.000+02:00

l een paar jaar maakten we ons zorgen om onze kastanjeboom. Hij had niet langer zo'n mooie gladde bast en liet niet meer een dik tapijt van kastanjes vallen op het pad. Wel spreidden zijn takken zich nog even uitnodigend uit naar de hemel. Maar er verschenen steeds meer zwammetjes op zijn stam en op de takken. Een bomenspecialist sprak zijn oordeel uit: "Deze boom is dood." Het gaf ons een dof gevoel van weemoed alsof het één van onze dieren betrof. Maar een boom wordt niet begraven. De aanvraag voor de kapvergunning zorgde echter wel weer voor officieel rouwbeklag. Het voelde als een overlijdensadvertentie, want het werd vermeld in de krant. We vertelde het onze buren. De boom staat op de grens van hun tuin en de onze. Och, het was zo jammer, vonden zij want hun kinderen hadden vroeger zoveel plezier beleefd aan de kastanjes en aan de schommel die aan de onderste tak hing. Gisteren reed eer een vreemde auto het erf op. Naast de bestuurder zat een heel oude dame. Zok bleek de vorige bewoonster te zijn van ons huis. In zangerig Noord Hollands vertelde zij dat Kees, haar oudste zoon, op een keer uit de duinen was gekomen met een kastanje waar een worteltje aan zat.. Wij keken samen naar haar opgeheven hand waarin voor ons geestesoog het prille leven van de kastanje verscheen. " Ja, onze Kees was nog maar vier jaar en we hebben hem samen eerst gewoon in de tuin gezet en later, toen het al een boompje werd op deze plaats... ik ben nu negentig en Kees is - even kijken - achtenvijftig. Ja... ik las het bij de kapvergunningen, maar nu zie ik het wel. Hij is dood!" Ze zuchtte even en zei daarna met een lieve lach dat het nu eenmaal zo kon gaan in het leven. Heel veel kastanjes waren ziek geworden. Zij had juist van deze afscheid willen nemen. Ze reden weg en het was duidelijk: dit eervolle bezoek had troost gebracht.

Nog een reactie op de zomergast.

2010-04-02T15:39:00.000+02:00

Haiku Die vlieg niet doodslaan! Hij wringt voor u zijn handjes hij wringt zijn voetjes issa (1763 - 1827)

Mail van vriendin..

2010-04-02T15:37:00.002+02:00

Dit mailtje kreeg ik vanochtend als reactie op de Zomergast. Weet je wel dat ik erg gek ben op die verhaaltjes, dat ik ze herhaaldelijk herlees? Wil je wel weten hoe je een vlieg weer tot leven kunt wekken? Vang een vlieg, gooi hem in een glas bier. Wacht tot hij dood is, haal hem dan uit het glas, leg hem op tafel, bedek hem helemaal met zout, laat het even inwerken en blaas het zout er vervolgens af. De vlieg wordt wakker, schudt zich uit en vliegt weg! nogmaals liefs, mathilde. Mathilde is dierenarts, wat je toch niet zo gauw zou denken bij dit griezelverhaal. Ik ga het in ieder geval niet proberen.

Zomergast

2010-04-02T15:35:00.000+02:00

Hij pest me, hij treitert. Ik vind het erg dat hij op de hoogte is van mij voornemen. Ja, hij weet het, ik zal niet slaan. Geen wonder dat hij alles durft, alles probeert en overal is waar je hem niet hebben wilt. De hele zomer is hij hier. Al een paar keer heb ik geprobeerd om hem tot andere gedachten te brengen: "Eruit jij - weg - wèg! Rotkreng, nu is het af en uit met jou." Maar nee hoor, het lukt me niet en het gedram en gejudas begint opnieuw. Zo hinderlijk wordt zijn gedrag dat ik mijn voornemen niet langer gestand wil doen. Ik doe het, ik ga slaan! Wàt... slaan? Nee, ik ga meppen en niet zo zuinig. En dan opeens doet hij het weer, vlakbij op tafel en in de late avondzon vouwt hij zijn voorpootjes samen, strijkt ze over elkaar, buigt zijn rode hoofdje en haalt er vliegensvlug de pootjes over. Dit herhaalt hij keer op keer. Vervolgens maakt hij dezelfde beweging met zijn achterpootjes en wast in een vloeiende vaart zijn vleugels. Rotvlieg. Ik kan het niet, ik sla dit mooie wezentje niet dood.

Carel

2010-04-02T15:33:00.000+02:00

Het is al een paar weken geleden gebeurd, ik kon er alleen nog niet toe komen om het op te schrijven. Op een avond haalde ik de krant uit de bus en op dat moment passeerde Lars Hij is ook een bewoner van Scorlewald, evenals Carel. Moeizaam, alsof hij de woorden uit de lucht moest happen, met gestrekte hals en zijn ogen omhoog gericht, hoorde ik hem zeggen: 'Carel.... is.... over..... leden.' Ik schrok en in de hoop dat het iemand anders betrof vroeg ik hoe oud Carel was geworden. 'In de zeventig', zei Lars. Opluchting, het was Carel met de spiegeltjes fiets niet! O, als ik hem morgen zie dan gaan we dat vieren, dacht ik. Maar... hij was het wél en hij is maar 48 jaar geworden. Ik mocht afscheid van hem komen nemen op zijn eigen kamer. Het leek wel of er een glimlach om zijn mond lag. En op het witte doek dat zijn lange lichaam bedekte lagen talloze piepkleine boeketjes in allerlei kleuren. Zo vaak vertelde hij mij dat hij ging verhuizen, het leek er niet van te komen. Nu was het dan toch eindelijk zover. Voor hem het allerbeste, maar wat zullen wij hem gaan missen, die vriendelijke grijze krullenbol.

Vreemde bewegingen

2010-04-02T15:31:00.002+02:00

Grote plukken hooi vliegen door de lucht alsof het grote vogels zijn. Eén luchtige bos dwarrelt zelfs over het dak van ons huis. Ik vang het op en wil het de geiten aanbieden. Maar nee... Carolien en Ada deinzen achteruit. Hoe lekker en hoe vers dan ook, ze hoeven het niet. Ten eerste bevalt hen de lange en wapperende jurk niet die ik aan heb, ten tweede is er net een helicopter te laag overgevlogen. Deze was er de oorzaak van dat het pas gemaaide hooi van de buren zomaar de lucht werd ingezogen.

Raadsel

2010-04-02T15:30:00.002+02:00

Hoe kan dit nou? Precies tussen de zware cocosmat en de betonnen drempel van de achterdeur ligt een dikke zwarte drol. Gelukkig niet op of tegen de cocosmat aan. Toch heel raar... Wie van onze honden is hiertoe in staat? Straks ga ik het opruimen - ik wil eerst ontbijten. Of toch eerst... Ik buig me over de zanderige zwarte heuvel, pak een stokje en duw er tegenaan. Het geeft mee en... er blijft niets aan het stokje zitten. Ik schuif de mat weg en zie meteen een lange uitgestrekte poot. Ach jé... het is een pad, hij is morsdood. Ik doe een plastic handschoen aan, pak hem op en ik zie dat zijn keel beweegt. Om zijn droge zwarte bek lijkt een brede glimlach aanwezig. Doodstil zit hij in mijn handpalm. Ik zoek naar een geschikte paddenplek tussen paardenbloemen en dovenetel en zet hem daar voorzichtig neer. Nog steeds geen beweging in dat dikke zwarte lijf. Na het ontbijt ga ik kijken;.... hij is wég!

Kikker

2010-04-02T15:29:00.002+02:00

Net wakker uit haar middagslaapje belt kleindochter Afke(3) op. Fluwelig zacht klinkt haar:’Hallooo...’ Na de mededeling dat zij in het bezit is van grotemensen kauwgom vraagt ze hoe het met de kuikens gaat. ‘Het gaat goed hoor, ze worden al groot en bij drie kuikens komt er een rood kammetje op hun kop.’ Ik denk dat Afke misschien een haarkammetje voor zich ziet, maar tot mijn verrassing zegt ze:’ Dat zijn dan hanen!’ ‘O, dat is knap van jou, maar nu is er ook nog ééntje, die heeft helemaal niks op haar kop, wat is dat dan?’ ‘Een kikker!’ zegt Afke. Even is het stil en dan hoor ik haar zachtjes giechelen.

Litteken

2010-04-02T15:28:00.003+02:00

Kleindochter(8) belt. Ze zegt: " 't is moeilijk hoor!"
"Wat?"
"Nou, de strijkstok - de viool en de telefoon vasthouden - kijk, daar valt de strijkstok al."
En verder: " Ik ben naar de kapper geweest."
"Oh, geknipt?" "
"Nou, alleen de puntjes. Ik heb vlechtjes en m'n pony.... die is - ja - die zit - nou, oh ja, die zit boven op m'n hoofd.... ja, hoe heet dat nou... zo'n litteken!!"
Later hoor ik van haar vader, dat het een scheiding betrof.

Ouderdom

2010-04-02T15:27:00.002+02:00

Ja hoor, het was zover. Ik voelde het, ik was opeens oud. Hoofdpijn en een evenwichtsstoornis maakten me een aantal dagen heel onzeker. En... er hing een spinnetje voor mijn ogen. Het zat er - verdorie - in. In m'n linker oog. Een mouche volante heet dat. Intussen ben ik redelijk gewend aan dat 'vliegje' en na een paar luie dagen en lang slapen voel ik me weer een gewoon mens. Dan maakt het niet meer uit of je jong bent of oud. Het komt erop neer, dat ik me niet jong voel en ook niet oud. Ik voel me lekker en ik geniet van de prachtige herfst met ongewoon veel groen blad aan de bomen.

Vleugels

2010-04-02T15:26:00.000+02:00

Vleugeltjes hechten zich aan mijn hart als ik denk aan die twee daar aan het meer in ûs Heitelân. O... zo kwam men dus vroeger aan zo'n mooie achternaam. En die paste toch even goed bij de meest bijzondere tante die bestond. Mijn eigen tante Gonne Vliegenthart.

Delft 1942 Wippolder

2010-04-02T15:23:00.002+02:00

Mijn vriendinnetje Willy en ik hebben ruzie met een stel jongens uit de Spiekmanstraat. We zeggen onaardige dingen tegen elkaar. Ik wil het nog erger maken en zeg tegen één van de jongens: "Ach joh, jij komt uit de Wippolder!" "Jij ook!" zegt hij. "Ja, Maar ik woon aan de rand." En dan zegt hij een zin die ik mijn hele leven onthouden heb en die ook in familiekring nog steeds van tijd tot tijd gebezigd wordt. Hij zegt:"De rand van het bos is ook bos." Hier heb ik niet van terug en Willy ook niet. We kijken nog een keer naar dat jongetje en gaan stilletjes terug naar huis op de Delfgauwseweg.

Herinnering aan de Nassaulaan in Delft

2010-04-02T15:21:00.002+02:00

Half december, 1944 Het is al donker op de Nassaulaan. Onder een lantaarn dansen een jongen en een meisje, ze houden elkaars handen vast. Het meisje heeft haar rechterbeen tot boven haar knie in het gips zitten. Ik kom net van gitaarles, ik zie ze en sta als aan de grond genageld. Ze zingen een liedje: " Meisje, meisje houdt je hartje vast.... want Cupido houdt veel van schaatsenrijden...." Op de maat van het liedje verzetten zij steeds één been. Ik word opeens overspoeld door gevoelens van weemoed en verlangen. Het is eng en mooi tegelijk. Ze blijven het liedje herhalen en draaien alsmaar om de lantaarn heen. Ik moet naar huis gaan en op de hoek kijk ik nog een keer om, ze dansen nog steeds....

Poesiealbum en verjaardag van Hilde

2010-04-02T14:43:00.002+02:00

Een nieuwe bh gekocht, een hele mooie. En – voor de laatste keer knip ik het kostbare juweel eraf. Ik plak dat in jouw boekje als herinnering aan al die andere strikjes en glinsterdingetjes die na aankoop onverwijld afgeknipt dienden te worden en afgegeven aan de kleine Hilde. Vertel me alsjeblieft niet dat je dit allemaal vergeten bent, net zoals dit het geval was met het geluid van de klankschalen uit de grote box in de stacaravan op Texel. Om de beurt zette ik jou en je vriendje Rens er pal tegenaan met jullie lieve ruggetjes. De bedoeling was om niet alleen te luisteren naar de klankschalen, maar om de trillingen te voelen. Dit alles om angst en heimwee te bezweren, ik geloof dat het nog veel erger werd... Je herinnert je er in elk geval niets meer van. Misschien wel weggestopt, al die ellende, denk je niet? Het was allemaal leuk en spannend om jou te logeren te hebben, vooral omdat jouw reacties meestal onvoorspelbaar waren. Samen met jou bezocht ik een keer mijn zus. Bij het afscheid zwaaide zij ons na met haar door reuma misvormde hand. Onmiddellijk stak jij twee scheve vingertjes omhoog en zwaaide naar haar met net zulke rare hoekige schokken als zij deed naar ons. Er was een tijd dat jij voor ieder O liever een U zei. Op een keer zei ik tegen jou: ‘Dat is dum, hoor!’ Reactie:‘Dat mag je niet zeggen, stummert!’ En dan is zo snel de tijd gekomen dat de kleine Hillebilly een grote Hilde is geworden, zelfs groter dan ik ben. Op een avond laten wij samen de honden uit op de Mollaan en we hebben onze armen om elkaar heen. Zo gezellig en vertrouwd, daar kan je wel eens van dromen als je pas Grootmoeder geworden bent. Maar als het dan ook nog verwezenlijkt wordt is dat een heel gelukkig moment. Dag lieve Hilde, alle beste wensen van mij vergezellen jou.

Turkse Tortel

2010-04-02T14:41:00.002+02:00

Met opgebolde veren zit hij te wachten op een kale tak in de eik, een tak hoger zitten twee bosduiven. Zij wachten ook. Het vriest nog behoorlijk. Op blote voeten en nog in nachtpon ga ik met een bakje graan naar buiten en zet het neer voor Laurens, het oude haantje. Hij wil graag graantjes pikken uit het bakje, Bertha, de oude dikke kip heeft het liever uitgestrooid. Ze zijn amper begonnen aan hun ontbijt of de duiven uit de eik komen aanvliegen en pikken ijverig mee. Bertha wordt boos, richt zich op en jaagt ze alledrie weg. Even houden ze nog afstand, maar bij de nieuwe poging is er niets meer aan de hand. Er wordt gezamenlijk en stilletjes gegeten. Achter de ramen kijken de honden toe. Als het vijftal vleugelvriendjes verzadigd is, mogen de honden naar buiten en één van hen eet de laatste graantjes op.

Zondagmorgen

2010-04-02T14:39:00.003+02:00

Na een lange kerkdienst liep de gemeente stemmig het kerkepad af. Tussen het zachte gemurmel en het geklikklak van zondagse schoenen klonk opeens luid de stem van mijn vijfjarige zoon. Met fonkelende ogen van boosheid schreeuwde hij: 'Had Eva maar nooit aan die appel gezeten, dan hadden we dit niet gehad!'

Scheldpartij

2010-04-02T14:37:00.002+02:00

Hugo – onze hond - heeft een bloedhekel aan reigers. Het levert hem veel stress op wanneer we hem niet loslaten als hij een reiger in het land ziet staan. Het liefst wil hij dwars door sloot of vaart spurten om de reiger op te jagen om vervolgens nog een tijdlang blijk te geven van zijn ongenoegen. Sinds kort is er een reiger die heel kwaad is op Hugo. Deze reiger had uit een sloot een paling gevist. Triomfantelijk steeg hij op met de dikke spartelende paling in zijn snavel geklemd. Ik kwam net aanlopen met Hugo. Zijn razend geblaf verstoorde de ochtendrust op het laantje. Reiger liet zich niet onbetuigd, hij krijste terug en dit nu was niet zo verstandig van hem, want hij verloor hierbij de paling... De zielsgelukkige paling viel terug in de sloot, maar de scheldpartij tussen de reiger en Hugo kende z’n weerga niet.

Lente

2010-04-02T14:36:00.000+02:00

Midden in de nacht word ik wakker van een geluid dat ik niet meteen herken. Ik hoor:'Puuut-puuut-puut.... puut - puut'. Steeds weer in herhaling. Ja, nu weet ik het weer, dit lieve liefdeslied is van onze pad. Hij is weer wakker geworden in het onooglijke vijvertje dat zich in de tuin bevindt. Het was in deze winter, tijdens de vorstperiode, ook al zo verbazingwekkend dat ik in deze 'vijver' twee enorme vissen aantrof. Helaas morsdood. Volgens een kenner waren het voorns, behorend tot de familie van de karper. Hoe komen zij in zo'n rotvijvertje terecht? Gelukkig voor de pad dat hij weg kan gaan wanneer deze plek hem niet langer meer bevalt. Gelukkig voor mij dat hij er nog niet voor gekozen heeft, want ik wil graag wakker worden voor zijn zoet liedje 'Puuut - puut - puut!'.

Vrouwencirkel

2010-04-02T14:33:00.000+02:00

"Talent moet wel via scheurtjes kunnen ontsnappen, zoals dat ook gebeurt met het vuur van vulkanen...." Het talent te onderzoeken, vast te houden en dan weer te verpakken. Het talent dat in deze groep vrouwen gezocht, bezeten, gedeeld wordt, om elkaar te bevragen op wezenlijke zaken, elkaar uit te nodigen tot een klaterende lach, elkaar tot stilte proberen te zijn, een geestelijke rijdans te kunnen dansen, en ook de degens eerlijk kruisen. Elkaar tot schouder kunnen zijn en zo in kleine kring elkaar tot 'vuurvonkje' te toveren, om voorzichtig 'licht' te zijn. Dus... plamuur ze niet dicht die scheurtjes, maar laat al de hier bovengenoemde vonkjes maar ontsnappen.

Hoog bezoek

2010-04-02T14:31:00.000+02:00

Op een mooie dag in de herfst, kregen wij in Langweer hoog bezoek: De rector van het gymnasium en zijn vrouw, de heer en mevrouw Vogelaar. Op de thee. Mijnheer Vogelaar keek over het meer en het leek hem erg aardig om mijn zoon Romke over het water te zien scheren met de O.K.jol. Daar had Romke niets op tegen en hij trok zijn wetsuit aan, daarover heen een oude in jacquard gebreide jurk van mij om het kwetsbare pak niet te beschadigen. Geen zeilpetje, maar een zwarte vilten hoed werd op het lange steile haar gezet. De O.K. jol lag op een trailertje vlak voor het raam, zodat wij de voorbereidingen konden volgen. Met ruime bewegingen ging Romke over het gelakte hout van het bootje. In zijn handen had hij een zachte doek, waarmee hij opgedroogde waterspatten wegveegde. Na een kwartier dit schouwspel te hebben gevolgd, vroeg mijnheer Vogelaar:" Wat doet Romke nu eigenlijk?" "Hij maakt het bootje mooi glad!" antwoordde ik. V.:"Oh, is dat nodig? Ik zei, dat het vast en zeker de bedoeling was. De poetsbewegingen werden nu fijnzinniger, meer geconcentreerd op kleine, voor ons niet zichtbare vlekjes. Ik begon me ongemakkelijk te voelen, want ik zag, dat mijnheer Vogelaar ongeduldig werd. Er was intussen opnieuw een kwartier verstreken. Ik liep naar Romke toe en vroeg of hij nu het bootje in het water wilde laten glijden, want de rector en z'n vrouw wilden onderhand wel eens opstappen. "Eerst moet het bootje schoon!" "Romke, doe dat dan straks, als je gezeild hebt." "Nee zo ga ik niet het water op!" Het wrijven en poetsen ging onverminderd door en ik keek naar het echtpaar, dat stuurs door het grote raam naar buiten blikte. " Romke, alsjeblieft, die lui willen je nog zien varen, maar ze zijn nu echt aan het chagrijnig worden. Gooi die boot in het water!' " Het is nog niet klaar!" " Begrijp dan, dat die mensen zo weggaan, terwijl ze op dat zeilpartijtje gewacht hebben!" " Dat kan wel zijn, ik maak het eerst af!" Wat er 'af' moest was mij ook niet duidelijk, maar ik gaf het op en ging weer naar binnen. Mevrouw Vogelaar had juist haar vest aangetrokken en zij verkondigde, dat zij beiden weer naar Leeuwarden teruggingen. Ik weet niet meer of jullie nog afscheid genomen hebben, ik denk het eigenlijk niet. Wel zie ik het beeld nog voor ogen, twee wegwandelende mensen op het pad en hier bij het huisje - onder de zwarte hoed - mijn ijverig poetsende zoon.

Kater

2010-04-02T14:29:00.000+02:00

Nog een koude wind, toch werd er een heerlijk plekje gevonden door de dikke rode kater. Genietend strekt hij zich en traag likt hij zijn rechter nagelig poezenpootje. Het dak is zalig warm. Van wie is de lieve kat? Ja -die is van de buurvrouw. Van wie is dat warme dak dan wel? Nou, dat is de bovenkant van het lelijke autootje dat naast poes zijn huis staat.

Poësie aan Bergen aan Zee

2010-04-02T14:26:00.000+02:00

Voorzichtig, wandelende onbenullen. Golven weten te verhullen - het klein gevaar - gemeen en bloedig pijnlijk: een zeevrucht aan uw teen.

Strandwandeling

2010-04-02T14:20:00.003+02:00

Er stond een straffe noorderwind bij een strakblauwe lucht tijdens het lopen aan zee. We liepen met z’n drieën, mijn vriendin Ange, Kyra - de Hollandse herder - en ik. Kyra begon last te krijgen van haar ogen door het opstuivende zand. We beëindigden de wandeling en besloten poffertjes te gaan eten om geen lege maag te hebben tijdens het volgende onderdeel van de dag. We gingen de - prachtig onderaan de duinen gelegen - begraafplaats in Schoorl bezoeken. Het lag er beschut, stil en mooi in het late zonlicht. Er was niemand - dachten we - totdat
we op een afstand iemand ontdekten die roerloos bij een graf stond. Het was een grote zwarte man. Wij bleven kalm en langzaam langs de grafzerken lopen. En zo naderden we de man die stond te bidden, tenminste... we hoorden hem zachtjes prevelen. Af en toe ging zijn hoofd achterover en keek hij recht de lucht in. Opeens draaide hij zich om en keek ons vol aan, een en al warme uitstraling. Hij vroeg ons wat we hier deden. Ange vertelde hem dat we keken of er een aardige plek zou zijn... Hij toonde zich verbaasd, wie dacht daar nu aan? Mensen zijn doorgaans toch bang voor de dood? Er ontstond een gesprek over het menselijk bestaan in verband met de goddelijkheid. Over vreugde en verdriet. Het verdriet was zichtbaar en voelbaar... ‘Maar...’ zei hij. ‘We hebben tot taak om te genieten van het leven en goede gedachten te koesteren’. Hij raakte ons even aan. Stak een pijpje op, blies een wolkje om zich heen en verdween op zijn fiets. In de avond zag ik een overlijdensadvertentie met de tekst: ‘Daarom lijkt het me het beste dat de mens vrolijk is en geniet van het leven. Want als hij eet en drinkt en plezier heeft van zijn werk is dat een geschenk aan God’. (Prediker 3:12,13) Precies de boodschap van onze zwarte engel!

Speelderkens 2

2010-04-02T14:06:00.002+02:00

Ik zou toch vertellen wat Speelderkens eigenlijk voor wezens zijn. Intussen hebben ze zich sinds een maand in de kas genesteld. Hoewel dit niet een goed woord is voor dit stel ruzievinken. En dit is ook alweer geen goed woord, want het zijn duiven. In ieder geval is het een voordeel dat ze een lollig kuifje op hun achterhoofd hebben, maar dan heb je ook alles gezegd. Het ene stel is blauwgrijs, het andere is roodbruin. De laatsten hebben het zwaar, want de blauwen willen liever dat de bruinen niet mee eten van het graan. Het wordt straks beter, zegt hun baas. Ze moeten eerst jongen krijgen en dan mogen ze vrij vliegen. Ze komen dan terug voor de kleintjes. Een optimistisch beeld... hoe komen ze ooit aan vrijen toe tijdens de dagelijkse ruzies. (wordt vervolgd.)

Scherp puntje

2010-04-02T14:05:00.002+02:00

" Mijn hoektand is eruit", riep ze door de telefoon. "Ik zat er de hele tijd aan te draaien en ineens kon hij niet meer terug. Toen ging ik nog meer draaien en opeens had ik hem in m'n hand. En nu zit ik steeds met m'n tong in dat gat! En daar zit een scherp puntje...."

Spinpoes

2010-04-02T14:03:00.001+02:00

Het is pikkedonker, ik lig in bed en ik hoef niet hard te gaan zingen. Helemaal niet, want Poes is stiekem de slaapkamer binnengeglipt. We zijn allebei heel stil. Niet echt stil, Poes spint en dat is mooier dan zingen. Zij ligt op mijn borst en het spinnen dreunt donker door mijn ribben. Ik kriebel haar achter het oortje en dan hoor ik nog een extra geluidje, iets hoger aan het eind van haar ademhaling, of aan het eind van de uitademing, dat weet ik niet precies. Het spinnen wordt zachter, ik voel het resoneren in mijn borst niet meer. Het spinnen houdt op. Poes slaapt! Het lijkt net of
Poes is vertrokken. Ik schud haar zachtjes wakker en gelijk is er het spinnen weer. Op volle kracht. Zelfs het hoge uithaaltje doet ze erbij! Achter mijn ribben is er een vrolijk gevoel, het lijkt wel of ik zelf kan spinnen. Brrrrrrrm.... Brrrrrrrm.... Ik voel het geluid niet alleen, ik hoor het overal en het zwelt aan tot een geweldig gedreun. Poes en ik, wij samen, wij vliegen weg! Wij liggen op roodfluwelen kussens en we kunnen uit een rond raampje kijken. Buiten is het nog donker. De stad is al ver achter ons, we vliegen boven weilanden, waar schimmige figuren staan te dromen. Het zijn koeien en paarden, ze slapen. Eigenlijk slapen wij ook nog. Wij hoeven niks. Zelfs het spinnen is overgenomen door het poezenvliegtuig. Het bromt en dreunt door onze lijven heen. Ik had altijd al gedacht, dat het heerlijk was om een Poes te zijn. Maar een Poes op reis in een echt poezenvliegtuig, daar zou ik niet eens van gedroomd hebben. Ik probeer met mijn staart te zwaaien, het gaat niet, daar word ik nijdig van. Nu word ik goed wakker en wat zie ik? Poes houdt mijn staart vast met haar tandjes. Om me te plagen; om mij wakker te maken! Ik vind het niet erg, integendeel, alleen mijn staart is boos. Die zwaait en zwiept nog even heen en weer. Poes lacht en ik ook. Het vliegtuigje bromt en ronkt nog steeds. Wij zijn op reis en zelfs op een heel verre reis. Andere katten hangen landerig in hun mooie, rode fluwelen kussenmandjes. Ik denk dat zij al erg vaak op reis zijn geweest en daardoor niet meer zo opgewonden zijn als wij. De poezenstewardess miauwt door de intercom, dat het bijna tijd is om te landen. 'Jemig', zegt Poes, 'Waar zullen we terecht komen? Heb jij ook zo'n honger?' vraagt ze. Er worden namelijk geen maaltijden geserveerd in het poezenvliegtuig. Dat kan niet, omdat de stewardessen op vier pootjes lopen. Ja, ik heb reuze trek, maar ik weet eigenlijk niet in wat. Ik denk aan een muis en zelfs aan een vogeltje. Ik kan er niet lang over nadenken, want het vliegtuig zakt zo snel omlaag, dat mijn oren dichtklappen en ik zie dat Poes scheel kijkt van schrik. De landing gaat voortreffelijk en via een soort glijbaan komen we op een weiland terecht. De zon schijnt, het is lekker warm en wij rennen een eind, gewoon voor ons plezier. Ik zie een grote boom en voor het eerst in mijn leven kan ik daar zo in klimmen. Mijn nagels zorgen ervoor, dat ik me goed kan vastgrijpen in het hout. Hoger en hoger klim ik in de boom, ik kijk om naar Poes. Zij staat nog in het gras. Ze vindt het verstandiger om eerst eens naar een lekker hapje uit te kijken. 'Kom op' roept ze, 'Ga nou mee!' Maar ik durf niet. Ik durf niet meer terug. Oh, ik zit veel te hoog in de boom. Hoe moet dat nu? Poes roept, dat ik niet met m'n kop naar beneden moet gaan. Weer hang ik aan mijn scherpe nagels en beetje voor beetje zak ik omlaag, totdat ik weer naast Poes sta! Poes vindt, dat ik geen ondoordachte dingen moet doen en eerst maar eens moet gaan wennen aan het lopen op vier poezenpootjes. Ik begrijp het en we wandelen nu rustig verder, tot we bij een boerderij komen. Sluipend komen we de stal binnen, waar een heleboel witte geiten ons nieuwsgierig aankijken. Een oude schonkige geit zegt dat we niet hoeven te sluipen, we zijn juist van harte welkom. Zij wijst ons waar de emmers staan met hun heerlijke geitenmelk en als we ons keurig aan één emmertje tegoed doen, dan is er niets aan de hand. Het is verrukkelijk, we drinken onze buikjes helemaal rond en we bedanken de lieve geiten. 'Kom vanavond gerust weer terug.' zegt de oude geit vriendelijk,´Jullie kunnen op de hooizolder gaan slapen, als je wilt.´ We lopen niet zo veel meer. Eenmaal in hoog gras aangekomen, worden we zo slaperig, dat we onze oogjes steeds dichtknijpen en Poes is niet de enige, die spint. Ik hoor een prachtig diep geronk, mooier dan zingen. Het is spinnen en dat doe ik zelf…

Ambitie

2010-04-02T14:00:00.003+02:00

Als ik zou opgroeien in deze tijd zou ik te weten kunnen komen of Het Hoofd Der School (van de Mulo in 1941 te Delft) het bij het rechte eind had toen hij mijn ouders verkondigde: “ Het meisje heeft geen ambitie”. Ik voelde me meteen gerustgesteld, want wat je nu eenmaal niet hebt dat kun je ook niet meer krijgen. Daar hoef je dan verder niet meer over na te denken. Of mijn vader en moeder daar ook zo over dachten wist ik niet... ik was allang weer onderweg naar de mooiste plek om te gaan spelen, de tuinderij aan de overkant. Mijn kleinkinderen groeien op in deze tijd. Er is een heel druk kleindochtertje bij dat zo goed wordt opgevangen en begeleid, dat haar schooltijd geen belemmering vormt voor het plezier in haar bestaan. Integendeel, ze vindt het fijn op school. Dit is iets waar ik met ontzag naar kan kijken. En ik voel bewondering en waardering voor mijn oudere kleinzonen en kleindochters. Naast studie zijn er baantjes, zij kleden zich smaakvol en zien kans om te reizen naar verre oorden. En... het zijn ook nog eens schatten van mensenkinderen geworden. Als ik mocht kiezen in welke tijd ik zou kunnen opgroeien... Já, zeker in deze tijd! Je weet maar nooit, misschien heeft het meisje wel ambitie...

Speelderkens

2010-04-02T13:53:00.000+02:00

We gaan ze binnenkort ophalen, de Speelderkens. Wat dat zijn? Ik zal het vertellen. Maar eerst moeten ze welkom geheten worden, anders is het niet eerlijk. Dus... doe maar mee met het uitkijken naar die aardige....

Het Koningboek

2010-03-05T18:11:00.004+01:00

Het is midden in de nacht als de slaapkamerdeur openzwaait. Ik geloof haast mijn slaapverdwaasde ogen niet; daar staat mijn buurvrouw met mijn zevenjarige zoon aan haar hand.
Ze zegt: ‘Kijk, daar liggen ze!’ Hij had gedroomd dat zijn ouders hem hadden verlaten en zich naar de buren gespoed om hulp.
De achterdeur bij de buren was niet op slot en zo kon hij hun slaapkamer betreden.
Zij knipten hun beddenlampje aan en mijn zoon zag een boek op het nachtkastje liggen. Hij vroeg om uitleg over de titel. Het was iets met ‘koning’ erin. ‘Ja, het is goed hoor, een andere keer’, sprak buurvrouw, pakte zijn handje en bracht hem naar zijn eigen huis.
Geen titeluitleg, alleen maar: ‘Kijk, daar liggen ze.'

Dag uit 1000

2010-03-05T17:23:00.001+01:00

10 januari 1995

Zon en ijs en schitterend vriesweer. Mooier kan het niet op de verjaardag van onze oudste zoons hun oudste dochters. Iedereen doet maar alsof dit gewoon is.... Ik vind van niet.

In het Bergense bos

2010-03-05T14:59:00.000+01:00

Een oude vrouw loopt met haar twee mini Schnautzers het bos uit. Wij komen net aan en onze honden zijn benieuwd naar die twee en trekken me naar de vrouw toe.

" Ze zijn zo lief en zo slim, mijn hondjes". zegt ze. "Zij missen mijn man ook zo erg, het is nog maar twee maanden geleden... hij gleed zomaar weg".

Opeens lopen er tranen over haar gezicht en dan zegt ze: "Sorry".

Kukeleku

2010-03-04T16:57:00.000+01:00

Kukeleku...

15:47, 25/04/2009

Onder het slaapkamerraam klinkt een luid gekraai. Ik word klaarwakker en realiseer me dat dit niet kan, want Laurens, het tienjarig Chabothaantje, is immers vorige week overleden. Hij was de laatste van het koppeltje Chabot kippen. Bertha de logeerkip, een Wyandot, is nu het enige dier op twee poten op ons erf. Bertha en Laurens kwamen iedere ochtend graantjes opeisen bij de keukendeur. Ik ga naar beneden en zie tot mijn grote verbazing dat Bertha een dikke borst opzet en kraait alsof zij Laurens heeft ingeslikt. Onze Bertha kan kraaien als een haan...

Waterstokerij, december 1941

2010-03-04T15:18:00.000+01:00

11:19, 27/12/2009 .. 0 reacties .. Link

In de Wippolder is de waterstokerij van Schuurhuizen. Middenin de Spiekmanstraat.
Het is nog donker als mijn vader op maandagochtend twee tonnen kokend water voor de was gaat halen. Hij loopt twee keer naar Schuurhuizen, want er kan maar één ton op de houten steekwagen.
Onderaan de ton zit een stop met een gore doek eromheen, zodat er geen water uit kan lopen onderweg. Als het hete water eenmaal in de wasmachine zit, dan moet je de slinger heen en weer gaan bewegen, het liefst 250 keer.
Waarom het een wasmachine heet is niet duidelijk, want je moet alles zelf doen. Maar goed, er zit ook een wringer gemonteerd aan de rand van de wasmachine.
Helaas maakt die wringer het geheel nog niet tot een feest. De hele was moet twee keer door de wringer gedraaid worden. Eén keer vanuit het sop en de tweede keer na het spoelen. De was wordt wel schoon, maar de stemming steeds slechter. Iedereen die moet helpen wordt vreselijk chagrijnig. Kortom: erg gezellig is het niet bij ons op de maandagochtend.

De rode kluif

2010-03-04T14:43:00.000+01:00

Een bedroefde stem klinkt aan de telefoon: "Onze Rakker is vannacht overleden". Rakker was het hondje van onze buren, hij was negen jaar en opeens erg ziek geworden.

Een paar dagen later bel ik ze of zij weer een hond zouden willen hebben. Ze zijn n.l. allebei al aardig 'op leeftijd'. Van harte klinkt er: 'Já, we kunnen helemaal niet zonder hond en Dirk moet z'n loopje houden!'

Wij gaan aan de slag, zoeken op internet, bezoeken asiels en na veel omzwervingen, die ruim een week in beslag nemen,
vinden we Sydney, een kruising Stabij/Wetterhoun.

Een vrolijke krullenbol die al vijf maanden in IJmuiden in het asiel zat. Hij is ook negen jaar net als Rakker, maar kerngezond en levendig. Op het moment dat Ciel - de buurvrouw - wil afrekenen aan de balie, ontdekt de medewerkster van het asiel dat Sydny niet is ingeënt, dus hij mag nog niet mee naar huis.

Ciel gaat breeduit staan en zegt kordaat:'Ik ga hier niet weg zonder hond." Na veel wikken en wegen wordt er besloten dat wij in Beverwijk langs de dierenarts kunnen gaan voor de prik. Hoera, de buit is binnen en in gutsende regen vertrekken we met Sydney.

Hij springt onze honden bench in alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, draait zich om en staat geïnteresseerd door de tralies te kijken. Ciel zit naast hem en vertelt hem alvast gezellige verhaaltjes.

Het regent nog aldoor pijpenstelen als we bij de dierenarts aankomen, gelukkig is zij zo aardig om onder een grote paraplu Sydney bij de auto de injectie toe te dienen. Klaar! Nu is Sydney helemaal van Dirk en Ciel.

Op het moment dat we de Teugelaan oprijden begint Sydney te piepen, net als onze honden als ze bijna thuis zijn... Hoe weet hij dit nou? De ontmoeting met Dirk, zijn nieuwe baas, verloopt stormachtig. Alles lijkt wel één groot feest! Het lijkt niet alleen zo, het is liefde op het eerste gezicht en... van beide kanten. Sydney is dol op zijn beide nieuwe baasjes en zij op hem: "Oooh, hij is zo'n lieve schat! ".

Hij gaat meteen de eerste nacht naar boven en kiest voor een plaatsje onder hun bed. Zo kan hij ze goed in de gaten houden.

Intussen zijn we een paar weken verder.

Ciel heeft een kluif gekocht van rood plastic, maar die keurt hij met geen blik waardig. Die kluif is, behalve rood van kleur, voorzien van een piepje. Niks aan te doen, Sydney wil die kluif - zelfs op vriendelijk verzoek of spelenderwijs - echt niet in zijn bek nemen.

Maar dan, op een mooie dag, gaat Ciel met haar scootmobiel rondtoeren helemaal naar Groet en in de duinen bij Schoorl. Na uren komt zij thuis en Sydney is helemaal door het dolle. Hij heeft Ciel overal gezocht, in bed, in de tuin en in de schuur. Hij danst, hij draait rondjes om z'n as, springt in de lucht van blijdschap, Ciel is weer thuis!

Opeens rent hij naar binnen en Dirk en Ciel kijken hem verbaasd na... het blijft even stil en dan zien zij Sydney weer naar buiten komen met in z'n bek de rode kluif. Die gooit hij in de lucht, pakt hem weer op en danst en draait in het rond met de kluif tussen z'n tanden geklemd. Het wordt een circusnummer gelijk, Dirk en Ciel hebben tranen over hun wangen van het lachen. En later ook van ontroering, want Sydney smijt de kluif op Ciel haar schoot en dan zegt ze: " Ja, nu weet ik het helemaal zeker, hij is onze hond!".

Geheimzinnig

2010-03-04T13:25:00.000+01:00

Behalve het gekrijs (of is het krassen?) van jonge uilen hoorde ik vannacht dat andere geluid van volwassen uilen, een lange toon met een sidderend middenstuk.

Dit klinkt me heerlijker in de oren dan het geluid uit wat voor muziekinstrument dan ook. Ik wil er ook graag wakker voor worden.

Er lijkt een hele familie aanwezig en ik vind het erg jammer dat ik ze nooit te zien krijg.